Ακούμε συχνά κάποιον να λέει. Έκανα αυτό το άσχημο πράγμα και η Παναγιά με τιμώρησε. Άλλος πάλι λέει. Διέπραξα αυτό το κακό και ο Χριστός με τιμώρησε. Η ο Άγιος με τιμώρησε.
Είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς για την αρετή, ή μάλλον για τη θεοείδεια αυτήν, που μόνο όσοι την κέρδισαν και την πάσχουν μπορούν να μας αναφέρουν κάτι σχετικό.
Ήταν ένας από τους προύχοντες της πόλεως Νεγράς στην Αιθιοπία επί εποχής Ιουστίνου (518 – 527 μ.Χ.), Ελεσβάαν του Χριστιανού βασιλιά της Αιθιοπίας και Δουναάν του Εβραίου βασιλιά της Ομηρίτιδος.
Ο Όσιος Αβέρκιος έζησε στα τέλη του 2ου αιώνα μ.Χ. Η άμεπτη ζωή του και η καρποφορία της διδασκαλίας του, παρακίνησαν το ποίμνιο να τον αναγκάσει να γίνει επίσκοπος Ιεραπόλεως στη Φρυγία.
Ως νέος και αρχάριος μοναχός που ήταν, του έδειχνε ο Γέροντας πατρική στοργή και του είχε δώσει κι ένα μικρό τεμάχιο άγιο λείψανο του Αγίου Αρσενίου, το οποίο είχε τοποθετήσει μέσα στον επιστήθιο σταυρό του
Επί των ημερών του, ως Διευθυντής του Γραφείου Ποιμαντικής Αντιμετωπίσεως των Αιρέσεων στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών, οι αιρέσεις πολεμήθηκαν και πήραν αποστομωτικές απαντήσεις που τις έβαλαν ξανά στο μέρος που τους αξίζει, στο σκοτάδι δηλαδή.